Z przykrością informujemy o śmierci naszego mentora i współpracownika.
Jego odejście stanowi dla nas ogromną stratę. Na zawsze pozostanie w naszej pamięci i wdzięczności za wiedzę, wsparcie i zaangażowanie.

Pan Chrystian (bo tak go nazywali jego uczniowie i współpracownicy) był wybitnym uczonym i świetnym nauczycielem. Jego wykłady: spokojne, precyzyjne, zrozumiałe zawsze będą dla nas niedościgłym wzorem doskonałości w nauczaniu fizyki jądrowej. Od początku działania Warszawskiego Cyklotronu Profesor Droste angażował się w padania prowadzone w SLCJ. Dla nas – Jego naukowych wnuków – pozostanie mistrzem i wzorem naukowej skrupulatności i sumienności.

Profesor Chrystian Droste był człowiekiem niezwykłej szlachetności – wyjątkowo wrażliwym wobec wszystkich mu podwładnych osób – pracowników, doktorantów i studentów. Był osobą niezwykłej skromności, zawsze stawiając potrzeby wszystkich swoich uczniów i współpracowników ponad własne zyski i zasługi.
Miałem zaszczyt współpracować z Nim przez ostatnie 60 lat, podczas których przekonałem się jakim był wybitnym uczonym. Nauczył nas wnikliwego przygotowania i prowadzenia eksperymentów, nawet bardzo skomplikowanych. Zwracał szczególną uwagę na solidność wyciąganych wniosków oraz głębokie teoretyczne ich zrozumienie. Jego wykłady i seminaria były wzorcowym przykładem tego typu prezentacji. Do dzisiaj niektórzy korzystają z notatek z Jego referatów. Pod Jego kierunkiem opanowaliśmy kilka bardzo trudnych technik doświadczalnych, w tym
- pomiary współczynników wewnętrznej konwersji elektronów,
- pomiary rozkładów i korelacji kątowych promieniowania gamma oraz wyznaczanie ich polaryzacji (do dzisiaj uważne za pionierskie, publikacje są nadal cytowane – teraz ok. 200 razy), oraz
- metody pomiaru pikosekundowych czasów życia poziomów jądrowych – Recoil Distance Method (RDM) i Doppler Shift Attenuation Method ( DSAM).
W latach 1960-tych w Instytucie Nielsa Bohra uczestniczył w pierwszych eksperymentach wzbudzeń kulombowskich na świecie. Rozwinął styl pracy naukowej, który pozwolił później Jego uczniom rozwinąć technikę wzbudzeń kulombowskich na wiązce ciężkich jonów i zorganizowanie w Środowiskowym Laboratorium Ciężkich Jonów Uniwersytetu Warszawskiego jednego z wiodących dzisiaj na świecie zespołów w tej tematyce.
Kierowany przez Niego zespół przeprowadził nowatorskie badania chiralności w jądrach atomowych. Nasza praca z 2006 jest do dzisiaj wielokrotnie cytowana jako pierwszy eksperymentalny dowód istnienia tego zjawiska, przewidywanego teoretycznie w 1997 roku.
W ścisłej współpracy z wybitnymi teoretykami interpretował nasze wyniki eksperymentalne w ramach nowatorskich modeli: sprzężenia nukleon plus kwadrupolowy rdzeń kolektywny oraz kolektywny rdzeń plus dwa nukleony. Prowadził także wszechstronne doświadczalne i teoretyczne badania podatności jąder atomowych na kwadrupolowe deformacje trójosiowe.
Julian Srebrny